یک کارشناس حوزه‌ی میراث فرهنگی معتقد است: علاقه‌، تعهد و تخصص نیاز امروز میراث فرهنگی است‌. با این وجود، باید دید تهیه‌ی پرونده‌های ثبتی آثار تاریخی توسط دوست‌داران میراث فرهنگی چقدر دغدغه‌های این حوزه را پوشش می‌دهد.

قدیر افروند در گفت‌وگو با خبرنگار سرویس میراث فرهنگی خبرگزاری دانشجویان ایران (ایسنا)، با تأکید بر لزوم تقدم تخصص بر علاقه‌ در این حوزه، بیان کرد: هرچند علاقه‌ی دوست‌داران میراث فرهنگی برای انجام چنین کارهایی جای تحسین دارد، ولی این روند زیاد امیدوارکننده نیست‌. در حالی که مشکلات زیادی در شورای ثبت آثار تاریخی وجود دارد و هنوز برخی از آن‌ها برطرف نشده‌اند و گاهی نادیده گرفته می‌شوند،‌ چرا باید به سمت نهادهایی رفت که فقط به این حوزه علاقه دارند و در بسیاری از مواقع، تخصصی در این زمینه ندارند.

وی که در سال‌های 1380 تا 1390 عضو شورای ثبت آثار تاریخی در تهران بود، ادامه داد: شورای ثبت آثار تاریخی امسال تنگه‌ی واشی را به ثبت رساند و تعداد زیادی از پروند‌ه‌های استان تهران رد شدند‌. حال اگر سازمان میراث فرهنگی و گردشگری مهم‌ترین متولی این حوزه است‌، چرا باید در یک نشست، این دو اتفاق رخ دهد و از عهده‌ی این کار نتواند به‌خوبی برآید. هرچند این موضوع جدیدی نیست و در گذشته نیز با ضعف‌هایی در این زمینه مواجه بودیم.

او با بیان این‌که دهه‌ی 80 اوج ثبت آثار تاریخی کشور بود،‌ گفت: اگر در دوره‌های گذشته، قانونی تصویب شد که آثاری که قدمت آن‌ها تا پایان دوره‌ی زندیه است‌، تاریخی‌اند،‌ اکنون بیش از 100 سال از تصویب آن قانون می‌گذرد و به همین دلیل در دهه‌ی 80 تعدادی از این بناها ثبت شدند که خود یک سابقه برای ثبت آثار تاریخی بود.

افروند اظهار کرد: هرچند توانمندی یک سازمان مردم‌نهاد و فرصتی که برای آن در انجام چنین اقداماتی پیش می‌آید، قابل تحسین است، ولی این همه مانور، در شأن سازمانی به بزرگی سازمان میراث فرهنگی و گردشگری نیست.

او افزود: این کار به‌گونه‌ای یک بی‌انگیزگی برای ثبت اثار تاریخی ایجاد می‌کند و اگر ما به‌عنوان متولیان این‌قدر برای ثبت یک اثر تاریخی بی‌انگیزه برخورد کنیم، قطعا برای حفاظت و دفاع از این آثار نیز هزینه‌ی چندانی نمی‌کنیم. بنابراین روندی که برای ثبت آثار تاریخی پیش گرفته شده است، جای ذوق‌زدگی ندارد مگر این‌که سیاست روشنی در این زمینه داشته باشیم و در قبال مشارکت بخش خصوصی متخصص، قانونمند عمل کنیم.